www.rozmnazanie.gupiki.info

Wikipedia Gupiki Online

ca
de
en
es
fr
it
nl
no
pl
pt
ru
ro
fi
sv
tr
vo

Jakas reklama

Waffen-SS

Emblemat Waffen SS
Historia
Państwo	Niemcy
Sformowanie	maj 1940
Patron	Reichsführer-SS Heinrich Himmler
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych	wojska lądowe

Waffen-SS (niem. Zbrojne SS) – zbrojne oddziały niemieckiej nazistowskiej formacji paramilitarnej Schutzstaffeln (SS) (niem. Szwadron Ochronny), znane również pod skrótem SS.

Spis treści

1 Historia
2 Pochodzenie cudzoziemskich żołnierzy Waffen-SS
3 Korpusy i armie Waffen-SS
4 Dywizje Waffen-SS
5 Niektóre ze zbrodni Waffen-SS
6 Waffen-SS po wojnie
7 Przypisy
8 Zobacz też
9 Linki zewnętrzne

edytuj Historia

Oddziały zostały utworzone w maju 1940 rozkazem Himmlera, ale już wcześniej istniało kilka elitarnych pułków funkcjonujących w ramach SS (SS-Verfügungstruppen, SS-VT), które walczyły w kampanii wrześniowej. Służyło w nich 18 000 żołnierzy. Przed kampanią we Francji postanowiono rozbudować Waffen-SS do czterech dywizji. W czerwcu 1941 roku formację tę tworzyły 4 dywizje i wiele samodzielnych brygad. Służyło w nich łącznie 220 000 żołnierzy.

Po ataku na ZSRR doceniono bitność esesmanów i zaczęto tworzyć kolejne dywizje, w tym z ochotników z innych państw, np. z Norwegii, Danii, Holandii, Belgii, Łotwy. Z czasem powstały jednostki bośniackie, ukraińskie i inne. Pod dowództwem Waffen-SS walczył również korpus kozacki.

W grudniu 1944 Waffen-SS osiągnęło szczyt swojego rozwoju. W jego skład wchodziło 38 dywizji (niektóre nie w pełni skompletowane), około 15 brygad i mnóstwo mniejszych jednostek, w których służyło aż 950 000 żołnierzy, z czego Niemcy stanowili niewiele ponad jedną trzecią (nie licząc volksdeutschów). Waffen-SS miało także sztab armii (6 Armia Pancerna SS) i 16 sztabów korpusów.

W końcowej fazie wojny kilka elitarnych dywizji Waffen-SS (m.in. Leibstandarte SS Adolf Hitler,Totenkopf, Wiking, Das Reich, Hohenstaufen, Hitlerjugend, Nederland) było najlepiej wyposażonymi i najbitniejszymi oddziałami armii niemieckiej.

Ponosząc ogromne straty (w kwietniu 1945 było już tylko 580 000 żołnierzy), oddziały Waffen-SS walczyły do końca wojny. Mają na koncie wiele zbrodni, z których większość popełniły na froncie wschodnim. Jako część SS, Waffen-SS zostało uznane przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze za organizację zbrodniczą.

Z powodu odrębnej struktury dowodzenia i własnych służb łączności oddziały Waffen-SS miały trudności z bliską współpracą z wykonującymi te same zadania oddziałami Wehrmachtu. Kultywujący pruską tradycję oficerowie Wehrmachtu żywili szczerą pogardę do swoich odpowiedników z Waffen-SS, gdyż zgodnie z prawdą twierdzili, że kariera kadry Waffen-SS zależała w równym stopniu od ich "zapału ideologicznego" co od ich zdolności dowodzenia na polu bitwy. Fakt, że oddziały Waffen-SS były faworyzowane przez Hitlera i innych funkcjonariuszy NSDAP podczas decydowania o przydziałach sprzętu i rekrutów, także wpływał negatywnie na współpracę miedzy Waffen-SS a Wehrmachtem, który uważał, że wykorzystałby te środki w znacznie bardziej efektywny sposób.

Często spotykana opinia o dużej wartości bojowej oddziałów Waffen-SS może mieć źródło w częstym wykorzystywaniu tych oddziałów do akcji przeciwpartyzanckich, policyjnych i represyjnych, gdzie łatwo można było zawyżać bojowe sukcesy wliczając do zabitych po stronie przeciwnej zamordowanych cywili. W konfrontacji z regularnymi wojskami lub dobrze uzbrojoną partyzantką SS-mani ponosili często straty przeczące ich sławie. Przypadki walki do ostatniego naboju wiążą się prawdopodobnie ze strachem przed ponoszeniem odpowiedzialności za zbrodnie wojenne w przypadku dostania się do niewoli. Dużą rolę w kreacji legendy Waffen-SS miała również oficjalna hitlerowska propaganda.

edytuj Pochodzenie cudzoziemskich żołnierzy Waffen-SS

Kraj pochodzenia	Liczba	Jednostki	Narodowość
Albania	3000	21 DGór	Albańczycy
Belgia	23 000	5 DPanc, 27 DGrenPanc	Flamandowie
Belgia	15 000	5 DPanc, 28 DGrenPanc	Walończycy
Wielka Brytania	50	Wolny Korpus Brytyjski	Brytyjczycy
Bułgaria	200-1000 (?)	Panzer-Zerstörerbrigade bułgarski	Bułgarzy
Chorwacja	30 000	7 DGór, 13DGór, 23 DGór	Chorwaci, Bośniacy
Dania	10 000	Freikorps Danmark, 5 DPanc, 11 DGrenPanc	Duńczycy
Indie	3500	Wolny Legion Hinduski	Hindusi
Estonia	20 000	20 DGren	Estończycy
Finlandia	1000	Fiński Batalion Ochotniczy	Finowie
Węgry	15 000 (?)	22 DKaw, 25 DGren, 26 DGren	Węgrzy
Łotwa	39 000	15 DGren, 19 DGren	Łotysze
Holandia	50 000	5 DPanc, 23 DGrenPanc, 34 DGren	Holendrzy
Norwegia	6000	Ochotniczy Legion Norweski, 5 DPanc, 11 DGrenPanc	Norwegowie
Francja	8000	33 DGren	Francuzi
Włochy	20 000	29 DGren	Włosi
Ukraina (Galicja)	25 000	14 DGren	Ukraińcy^[1]
ZSRR	12 000	29 DGren, 30 Dywizja Grenadierów SS (2 rosyjska), 30 Dywizja Grenadierów SS (1 białoruska)	Rosjanie, Białorusini
	40 000 - 50 000 (?)	XV Kozacki Korpus Kawalerii SS	Kozacy
	8000	1 Tatarska Brygada Górska SS, Wschodnioturecki Związek Bojowy Waffen-SS	Tatarzy, Azerowie, Turkmeni, Kirgizi, Uzbecy
Rumunia	3000	103 pułk niszczycieli czołgów	Rumuni
Serbia	15 000	7 DGór, 21 DGór, Serbski Korpus Ochotniczy	Serbowie, Albańczycy
Hiszpania	1000	101 hiszpańska kompania ochotnicza SS, 3 kompania 1 batalionu 28DGrenPanc	Hiszpanie
Szwecja	100-130	5 DPanc, 11DGrenPanc	Szwedzi
Szwajcaria	700-800	5 DPanc, 11DGrenPanc	niemieckojęzyczni Szwajcarzy

Oprócz tego w Waffen-SS służyli w niewielkiej liczbie: Słoweńcy, Grecy, Czesi, Litwini, Słowacy oraz Luksemburczycy. Dane nie obejmują kilkudziesięciu tysięcy volksdeutschów - z terytorium Polski w granicach z 1939.

edytuj Korpusy i armie Waffen-SS

edytuj Dywizje Waffen-SS

martwy niemiecki żołnierz

edytuj Niektóre ze zbrodni Waffen-SS

egzekucje obywateli polskich narodowości żydowskiej w Kutnie^[2] 10 września 1939 oraz inne pacyfikacje w czasie kampanii wrześniowej, zatrzymania Żydów i przekazywanie ich do miejsc koncentracji, skąd wywożeni byli do obozów zagłady, wrzesień i październik 1939, 1 i 2 pułk kawalerii SS-Totenkopf (niem. SS-Totenkopf-Reiterstandarte), w 1942 oddziały te weszły w skład 8 Dywizji Kawalerii SS Florian Geyer.
czynny udział w masowych egzekucjach Polaków i Żydów w Palmirach^[2], wiosna 1940, 1 i 2 pułk kawalerii SS-Totenkopf (niem. SS-Totenkopf-Reiterstandarte), od 1942 w składzie 8 Dywizji Kawalerii SS Florian Geyer.
zamordowanie koło Dunkierki ok. 65 brytyjskich jeńców, 1940, LSSAH
wymordowanie 97 brytyjskich jeńców wojennych we francuskim miasteczku Le Paradis^[2] w departamencie Pas-de-Calais, 10 maja 1940, 3 Dywizja Pancerna SS Totenkopf. Rannych brytyjskich żołnierzy zmuszono do marszu w stronę zabudowań gospodarczych, gdzie zostali zastrzeleni z karabinów maszynowych, ciała pomordowanych zostały spalone na stosach.
zamordowanie w Taganrogu ok. 4000 jeńców radzieckich, 1941, LSSAH
udział w eksterminacji Żydów w Galicji – w czerwcu 1941 członkowie 5 Dywizji Pancernej SS Wiking wymordowali około 600 Żydów^[2]
zbrodnie w czasie tłumienia powstania w getcie warszawskim, 1943, 821 grenadierów pancernych Waffen-SS
zamordowanie ok. 20 000 mieszkańców Charkowa^[2], obywateli radzieckich, w masowej egzekucji w marcu 1943, 3 Dywizja Pancerna SS Totenkopf^[2] oraz LSSAH.
wymordowanie wszystkich mieszkańców serbskich wsi Kosutica^[2] (70 osób), w okolicy miejscowości Rogatica, oraz wsi Orasje^[3] (58 osób, w tym kobiety i dzieci) w pobliżu Mostaru, 12 lipca 1943, 7 Ochotnicza Dywizja Górska SS Prinz Eugen. Formacja ta przeprowadzała przez cały rok 1943 i 1944 okrutne akcje pacyfikacyjne wsi bałkańskich oraz brutalnie zwalczała ugrupowania partyzanckie w tym rejonie.
spalenie żywcem 32 polskich jeńców w Podgajach^[4]^[5]^[6]^[7], 1945, 15 Dywizja Grenadierów SS (1 łotewska)
mord na 103 bezbronnych jeńcach alianckich (103 kanadyjskich, 3 brytyjskich i 1 amerykańskim), wziętych do niewoli w Normandii, 7-21 czerwca 1944, rozstrzeliwania miały miejsce w miejscowościach Saint-Sulpice-sur-Risle, Chateau d`Audrieu, Le Mesnil-Patry, Le Mains, Mouen, Argentan, 12 Dywizja Pancerna SS Hitlerjugend^[8]. Formacja ta, dowodzona przez SS-Brigadefūhrera Fritza Witta, a od 10 czerwca 1944 przez SS-Brigadefūhrera Kurta Meyera, dokonała w tym czasie 31 zbrodniczych mordów^[8] na alianckich jeńcach wojennych. Meyer został skazany na śmierć przez sąd kanadyjski, wyroku jednak nie wykonano, zamieniając go na 9 lat więzienia.
zamordowanie ponad 868 mieszkańców Huty Pieniackiej, 1944, 14 Dywizja Grenadierów SS (1 ukraińska)
zamordowanie ok. 40 000 mieszkańców Woli w czasie tłumienia powstania warszawskiego, 1944, 36 Dywizja Grenadierów SS Dirlewanger
zamordowanie ok. 10 000 mieszkańców Ochoty w trakcie tłumienia powstania warszawskiego, 1944, 29 Dywizja Grenadierów SS (1 rosyjska)
zbrodnie podczas tłumienia powstania warszawskiego, 1944, 5 Dywizja Pancerna SS Wiking
mordowanie cywilnej ludności Kosowa, 1944, 21 Dywizja Górska SS (1 albańska) Skanderbeg
mordowanie jeńców i cywilnej ludności w trakcie tłumienia słowackiego powstania, 1944, 18 Ochotnicza Dywizja Grenadierów Pancernych SS Horst Wessel
masakra od 71 do 84 żołnierzy armii amerykańskiej wziętych do niewoli pod Malmedy (Masakra w Malmédy), grudzień 1944, grupa bojowa Waffen-SS z 1 Dywizji Pancernej SS Leibstandarte SS Adolf Hitler – rozbrojonym jeńcom amerykańskim strzelano w plecy, w lipcu 1946 amerykański sąd wojskowy uznał bezspornie winę 73 członków Waffen-SS a 43 z nich skazał na karę śmierci^[9], później wyroki zamieniono na dożywotnie więzienie.
masakra 642 mieszkańców francuskiego miasteczka Oradour-sur-Glane^[2] 10 czerwca 1944 oraz działania represyjne wymierzone we francuski ruch oporu (marzec 1944-czerwiec 1944), 2 Dywizja Pancerna SS Das Reich. Zbrodnia ta, obok masakry w Malmedy, stała się z czasem jednym z symboli ludobójstwa oddziałów Waffen-SS^[2].

edytuj Waffen-SS po wojnie

Weterani Waffen-SS zorganizowali się po wojnie w związku tradycji Hilfsgemeinschaft auf Gegenseitigkeit der ehemaligen Angehörigen der Waffen-SS (HIAG), który do połowy lat 70. miał wpływy w organizacjach Bundeswehry oraz w partiach politycznych Niemiec^[10] Dopiero na początku lat 80. partie polityczne zaczęły się dystansować, CDU zakończyła swoją współpracę. Związek federalny rozwiązał się w 1992 po tym jak był obserwowany przez Verfassungschutz pod zarzutem współpracy z organizacjami neonazistowskimi.

Ukraińscy weterani SS zostali upamiętnieni w swoim kraju, gdzie we Lwowie powstał pomnik upamiętniający żołnierzy 14 Dywizji Grenadierów SS, a jedną z ulic Tarnopola nazwano imieniem tej jednostki, przy jednoczesnym przemilczaniu ich zbrodniczego charakteru.

Podobne tendencja do gloryfikacji Waffen SS jako oddziałów walczących z radzieckim okupantem, przy jednoczesnym pomijaniu ich zbrodni występuje też na Łotwie^[11].

Przypisy

↑ Ukraińcy służyli również w dywizjach : SS Leibstandarte SS Adolf Hitler, SS Totenkopf, SS Wiking, SS Hohenstaufen, SS Frundsberg, SS Reichsführer SS, SS Maria Theresia, SS (1 białoruska), SS Dirlewanger, SS (1 rosyjska)
↑ ^2,0 ^2,1 ^2,2 ^2,3 ^2,4 ^2,5 ^2,6 ^2,7 ^2,8 Aleksander Lasik: Sztafety Ochronne w systemie niemieckich obozów koncentracyjnych. Oświęcim: Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu, 2007, ss. 170, 172, 176, 180, 186. ISBN 978-83-60210-32-1.
↑ Chronology of the development of facism and the anti-facist struggle of the peoples of Jugoslavia 1941-1945
↑ Ryszard Majewski: Waffen SS. Mity i rzeczywistość. Wrocław: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1983, s. 247. ISBN 83-03-00102-7.
↑ Apoloniusz Zawilski: Polskie fronty. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Volumen, 1996, ss. 463 (tom2). ISBN 83-86857-23-4.
↑ Źródło: Grzelak, Stańczyk, Zwoliński: Armia Berlinga i Żymierskiego, Warszawa, 2002, ISBN 83-88973-27-4
↑ Polski czyn zbrojny w II wojnie światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1988, ss. 531 (tom 3). ISBN 83-11-07038-5.
↑ ^8,0 ^8,1 Szymon Datner: Zbrodnie Wehrmachtu na jeńcach wojennych w II wojnie światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1961, s. 75.
↑ Tadeusz Cyprian, Jerzy Sawicki: Ludzie i sprawy Norymbergi. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1967, s. 324.
↑ Karsten Wilke:Verband der Unbelehrbaren?
↑ Dzień Legionu Łotewskiego Kontrowersyjne święto

edytuj Zobacz też

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Plakaty propagandowe Waffen-SS

biogramy Generałów SS